Pokazywanie postów oznaczonych etykietą komiksowy długi weekend. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą komiksowy długi weekend. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 4 maja 2014

Komiksowy długi weekend III



Korzystając z dobrodziejstwa w postaci długiego weekendu postanowiłem podtrzymać świecką tradycję i zabrać się za komiks. Przy okazji wcześniejszych odsłon tego nieplanowanego cyklu wziąłem na warsztat komiks antybohaterski i superbohaterski. Teraz postawiłem na europejską mini serię, która od dawna czekała na mojej półce na przeczytanie, czyli „Drapieżców” duetu Dufaux/Marini.

„Drapieżcy” to seria, którą dobre 10 lat temu wydał u nas Egmont i w sumie sama jej obecność w Polsce pokazuje jak mocno zmienił się rynek komiksowy przez ostatnią dekadę. Podejrzewam, że dziś żadne wydawnictwo nie podjęłoby ryzyka wprowadzenia tego tytułu. Dlaczego? Po pierwsze to zamknięta w czterech albumach zupełnie oryginalna seria, którą choćby ze względu na niezbyt znanych twórców trudno byłoby marketingowo sprzedać. Po drugie to komiks dla dorosłych, pełen mocnych, krwawych scen i opatrzony sporą dawką erotyki. A poprawcie mnie jeżeli się mylę, ale dziś komiksów dla dorosłych (i to dodajmy komiksów typowo rozrywkowych, a nie tych które można zakwalifikować jako „sztukę”) dostajemy jak na lekarstwo.

 
Ale do rzeczy. Akcja komiksu rozgrywa się w dużej amerykańskiej metropolii, która wizualnie przypomina mi Nowy Jork (choć wydaje mi się, że nazwa nigdy nie pada). Śledzimy losy pani porucznik Lenore, która wraz ze swym partnerem Spiaggim prowadzi sprawę nietypowych morderstw. W mieści znajdowane są bowiem (dodajmy w zamkniętych pomieszczeniach) pozbawione krwi zwłoki, zaś na ścianie zawsze znajduje się namazany krwią napis „Wasze królestwo się kończy”. Co więcej, przyczynę śmierci trudno stwierdzić, ze względu na fakt, że jedyne obrażenia zadaje wbita za lewym uchem szpilka. Śledztwo idzie opornie, a do tego zaczyna się mocno komplikować, kiedy pani porucznik zaczyna podejrzewać spisek, w który zamieszane są także najwyższe władze. Równoległe (ale tylko do pewnego momentu) śledzimy poczynania tajemniczego duetu (zaprezentowanego choćby na okładce albumu), który, jak już na samym początku czytelnik się dowiaduje, stoi za owymi morderstwami. Co nimi kieruje? I czy uda się pani porucznik rozwiązać zagadkę? I przeżyć?

„Drapieżcy” to horror z mocno zarysowanym wątkiem kryminalnym i muszę powiedzieć, że scenariusz pióra Jean’a Dufaux bardzo mi się spodobał. O fabule nie chcę się rozpisywać w szczegółach aby nie psuć czytelnikom zabawy z jej odkrywania, ale wspomnę, że dla mnie dużym plusem jest dość klasyczne podejście do pewnych horrorowych archetypów. Historia nie unika klisz (a wręcz niektóre z nich pomysłowo wykorzystuje) ale jest wciągająca i poprowadzona z niemałym rozmachem, a co najważniejsze całość rozrywa się w bardzo ciekawie nakreślonym środowisku. Podoba mi się jak jesteśmy stopniowo wprowadzani w prawidła rządzące światem. Choć pewne elementy układanki czytelnik jest w stanie sobie dość szybko poukładać, to twórcom długo udaje się trzymać karty przy sobie, a umiejętne wprowadzane zwroty akcji utrzymują odpowiednie tempo opowieści. Dufaux sprytnie zaznacza także pewne wątki i elementy, które dopiero po dłuższym czasie znajdują swoje rozwiązanie, albo nabierają nowego znaczenia. I ma niezłą rękę do ciekawych scen. Sekwencję z trzeciego albumu, która rozgrywa się w ZOO zapamiętam na pewno na długo. Niby mała rzecz, a cieszy. 

Ale umówmy się, to nie jest wiekopomne dzieło to. To bardzo sprawnie napisana i poprowadzona historia rozrywkowa. Bohaterowie (których jest kilkoro) są ciekawie nakreśleni i fajnie poprowadzeni, ale jeżeli lubicie śledzić ewolucję jaką przechodzą główne postacie, to tutaj możecie być lekko zawiedzeni. Bohaterowie teoretycznie się zmieniają, ale w moim odczuciu ten element nie do końca się twórcom udał. Z drugiej strony całość jest tak napakowana akcją, że nie sposób się nudzić i być może właśnie ten natłok wydarzeń przyćmił trochę rozwój postaci. Do tego jak wspomniałem wcześniej komiks nie stroni od erotyki. Czasem ciekawie wplecionej w fabułę, czasem zupełnie zbędnej (jak choćby epatowanie seksualnością, które możecie zobaczyć już na okładce i która jest typowym zabiegiem w rodzaju „bo tak”). 

 
Ale przejdźmy do strony wizualnej, bo w komiksie oprócz fabuły ona zawsze gra bardzo istotną rolę. Rysunki włoskiego autora Enrico Marini mają typowo europejski sznyt i możecie znać jego dokonania z innych serii, które Egmont wprowadził na nasz rynek. Ogólnie rysunki mi się podobały. Są nieco malarskie i pełne szczegółów. Marini ciekawie operuje kolorem serwując różną kolorystykę i oświetlenie w poszczególnych sekwencjach, co wcale nie jest w komiksie takie oczywiste. Co ważne, szczególnie w tym konkretnym przypadku, rysownik dobrze sobie radzi ze scenami akcji (a uwierzcie, że w niektórych kadrach dzieje się bardzo dużo). Sceny erotyczne zaprezentowane są mam wrażenie jakby mniej sprawnie, ale i tak wypadają całkiem w porządku. Jest jednak z Marinim jeden problem. Może za dużo powiedziane, ale ja mam mocno mieszane uczucia. Jeżeli znacie jego inne dokonania to z tego co widziałem musicie być przygotowani na swego rodzaju autoplagiat jeżeli chodzi o modele postaci. Na szczęście na sam odbiór tego komiksu negatywnie to nie rzutuje.

Jeżeli miałbym podsumować „Drapieżców” to myślę, że w kategorii rozrywkowego horroru to naprawdę solidna pozycja. Z ciekawą historią, fajnie przemyślanym światem, a do tego kipiąca akcją. Z tego co widziałem komiks mimo ładnych paru lat od jego wydania nadal można bez większych problemów znaleźć w drugim obiegu i to w całkiem przyzwoitej cenie. Nie spodziewajcie się przełomowego dzieła, ale jeżeli lubicie horror myślę, że powinniście się nieźle bawić odkrywając zagadkę tajemniczych morderstw i jej konsekwencje.

sobota, 1 czerwca 2013

Komiksowy długi weekend II



Wychowałem się na komiksach TM Semic więc sentyment do komiksu superbohaterskiego pozostał, ale lubię tak naprawdę tylko małą część z tego przeogromnego uniwersum. Kiedy pojawiała się więc seria Hachette postanowiłem sobie serwować co ciekawsze (w mej ocenie) komiksy, w tym między innymi moich faworytów z X-Men, ale także na próbę zeszyty których nigdy nie czytałem jak choćby Avengers. Korzystając z dobrodziejstw długiego weekendu postanowiłem nadrobić nieprzeczytane albumy. Padło na „Mroczną Phoenix”, Avengers „Impas” oraz „Upadek Avengers”.

„Uncanny X-Men – Mroczna Phoenix”

Na wydanie zbiorcze opowieści o upadku Jean Grey ostrzyłem sobie zęby od dawna, gdyż uchodzi dość powszechnie za jeden z komiksów, które zdefiniowały uniwersum mutantów. Interesowało mnie też ile z oryginalnej historii ostało się w bardzo przeciętnym „Ostatnim bastionie” Ratnera (tu od razu powiem – niewiele). Zdziwiłem się już na wstępie. Nie sądziłem bowiem, że Saga Mrocznej Phoenix jest starsza ode mnie. Niestety ma to przełożenie na styl rysunków za którym nie przepadam, głównie ze względu na zamiłowanie twórców do jaskrawych barw. Okazało się jednak, że po kilku stronach konwencja mnie przekonała i mogę śmiało powiedzieć, że niektóre kadry i sekwencje nadal robią ogromne wrażenie. 

 
Jak dla mnie bardzo dużym plusem jest klasyczny skład (i wygląd) X-Men, dzięki któremu od razu możemy wejść w opowieść nie zastanawiając się za bardzo kto jest kim i jakie w zasadzie ma moce.  Z dzisiejszej perspektywy zadziwiające jest jak wiele klasycznych już motywów pierwszy raz pojawiło się w tym komiksie. Wystarczy wspomnieć, że poznajemy tutaj jedną z popularniejszych postaci uniwersum czyli Kity Pryde, czy fakt, że właśnie w „Dark Phoenix Saga” scenarzyści Chris Claremont i John Byrne wprowadzili instytucję znaną jako Hellfire Club, której drogi wielokrotnie przecinały się ze ścieżkami drużyny X-Men. Jednak to co winduje ten komiks jeszcze wyżej to sama opowieść. Jej rozmach (dosłownie o kosmicznej skali), jej wydźwięk i daleki od komiksowego schematu finał. Świetna i nadal godna polecenia rzecz, a dla fanów mutantów to chyba lektura obowiązkowa.

„Avengers: Impas oraz Upadek Avengers”

O Avengers będzie zbiorczo, bo odczucia mam podobne po lekturze obu albumów. Po pierwsze odniosłem wrażenie, że Avengers to seria dużo bardziej hermetyczna niż X-Men. Nie wiem czy to kwestia historii jakie nam zaprezentowano, czy może scenarzystów, którzy mają irytujący nawyk zamiennego mówienia o tych samych (zupełnie mi nieznanych) postaciach nazwiskami lub pseudonimami, ale długimi fragmentami nie mogłem się połapać kto jest kim. Co szczególnie wyszło przy okazji bardzo skupionego na drużynie „Upadku Avengers”. Zabierając się za X-Men, czy inne komiksy superbohaterskie nigdy nie napotkałem takich trudności na wejściu w świat przedstawiony. A tu wygląda to tak jakby twórcy założyli, że świetnie znam całe uniwersum i wydarzenia poprzedzające daną  historię i nie muszą mi nic tłumaczyć. Dobre podejście z punktu widzenia fanów. Dla nowego czytelnika słabo to wypada.

 
Drugi wniosek jaki mi się nasunął jest silnie powiązany z moimi odczuciami co do filmowych Avengers. Obie zaprezentowane nam w komiksach historie skupiają się tak naprawdę na konflikcie wewnątrz drużyny, a nie na walce z jakimiś superłotrami. Ciekawe to bardzo w kontekście nadchodzących za czas jakiś „Avengers 2”. Choć na pierwszym filmie bawiłem się dobrze, odniosłem wrażenie, że o ile sekwencje opierające się na dynamice budowania ekipy i tarciach pomiędzy członkami Avengers wyszła Whedonowi bardzo fajnie, to główny wątek był strasznie nędzny. Czy to nie jest tak, że Avengers jako drużyna są zbyt potężni i trudno o ciekawego przeciwnika dla nich? Może coś w tym jest, że naprawdę interesujące historie muszą być oparte na wewnętrznych konfliktach, a może jednak są ciekawe, a bardziej klasyczne opowieści (wie ktoś?). 

 
A jak wypadają same historie? Powiem tak. Mają swoje bardzo dobre momenty. Jak mistrzowski początek „Upadku Avengers”, czy jak świetny pomysł na konflikt religijny w „Impasie”. Są także bardzo dobrze rysowane. Szczególnie duże wrażenie pod tym kątem robi „Upadek”, który ze względu na jubileuszowy charakter opowieści jest prezentowany różnymi stylami i wypada momentami po prostu rewelacyjnie. Ale w obu przypadkach czegoś mi zabrało. W „Impasie” pomysł, który aż się prosił o rozwinięcie, podkręcenie i postawienie naprawdę ciekawych pytań szybko został sprowadzony do poziomu bijatyki pomiędzy członkami ekipy. A w „Upadku” doskonałe pierwsze wrażenie mocno zostało zatarte melodramatycznym i sentymentalnym finałem. Rozumiem, że jubileuszowy numer ma swoje prawa, ale myślę, że można to było rozegrać dużo lepiej. Jak wspomniałem, ja komiksowych Avengers nie znałem i początek przygody uznaję mimo wszystko za udany. Udany, choć spodziewałem się dużo więcej. Cóż, najważniejsze, że wkrótce ukaże się „Punisher: Welcome Home Frank” Gartha Ennisa. Już nie mogę się doczekać.

czwartek, 14 czerwca 2012

Komiksowy długi weekend


Długie weekendy sprzyjają nadrabianiu kulturalnych zaległości. Udało mi się w końcu dopaść dwa komiksy, które z różnych względów od dłuższego czasu chciałem przeczytać – „Amerykańskiego wampira” duetu Snyder/King oraz „Hellblazer: Niebezpieczne nawyki” Ennisa. Komiksy bardzo różne zarówno stylistycznie jak i pod kątem opowiadanych historii. Ale oba chyba każdy miłośnik współczesnego komiksu powinien poznać. 


Scotta Snyder w posłowiu do komiksu wspomina, że postać Amerykańskiego Wampira wymyślił już w 2002 roku, ale obecny kształt historii został nadany przez samego Stephena Kinga. W „Amerykańskim wampirze” Panowie postawili zmierzyć się z jednym z najstarszych fenomenów w świecie grozy – wampirem. Zirytowani wszechobecnymi wampirami w ich romantyczno – rozterkowej emo wersji, postanowili powrócić do źródeł i stworzyć wampira, który będzie przerażającym drapieżnikiem. Tak powstał Skinner Sweet – pierwszy amerykański wampir. Autorzy zdecydowali się na stworzenie spójnego świata, w którym Sweet jest pierwszym wampirem nowego rodzaju. Chodzącym w słońcu, silniejszym i bardziej drapieżnym niż dotychczasowe, europejskie wampiry, a do tego do bólu amerykańskim. W końcu zrodzonym na dzikim zachodzie…

Snyder i King pisząc „Amerykańskiego wampira” spletli ze sobą dwie, częściowo niezależne, historie. Pierwsza z nich, napisana przez samego Snydera, to historia Pearl Jones. Początkującej aktorki, która stara się zrobić karierę w Hollywood lat 20-tych. Niestety, na skutek nieszczęśliwych zdarzeń jej kariera brutalnie się kończy, a jej samej zaczyna przyświecać jeden cel – zemsta. Druga, napisana przez Kinga, opisuje narodziny nowego gatunku wampira. Skinner Sweet to bandyta napadający na banki i pociągi w epoce Dzikiego Zachodu. W trakcie jednego z napadów zadziera w niewłaściwymi ludźmi, ale jak się okazuje nie będzie mu dane zginąć. Przeznaczone mu będzie rozpoczęcie nowego życia, jako wampir. 

Pomysł na splecenie ze sobą różnych historii, umiejscowionych w różnych okresach czasowych sprawdził się wyśmienicie. W mojej ocenie opowieść o Pearl wypada lepiej i ma zdecydowanie mocniejszy finał, ale obie historie stoją na wysokim poziomie. Co ważne rysownik Rafael Albuquerque świetnie dopasował się reszty ekipy. Jego styl, drapieżny i ostry, a jednocześnie pełen szczegółów kapitalnie sprawdził się w połączeniu z tekstem. Mam tylko jedną uwagę krytyczną do Stephena Kinga. Słowa przyrównujące bankierów (europejskich) do krwiopijców, z ust obywatela kraju, który zafundował światu kryzys finansowy? Proszę Stephen, zostaw lepiej swoje lewicowe poglądy w domowy zaciszu. 


Drugim komiksem, co do którego moje oczekiwania były chyba jeszcze większe był „Hellblazer: Niebezpieczne nawyki”. Oczekiwania miałem duże, ale trudno się dziwić. Było to moje pierwsze spotkanie z Johnem Constantine, żywą legendą komiksu grozy. Scenarzystą „Niebezpiecznych nawyków” jest Garth Ennis. Czytałem wiele jego wcześniejszych komiksów i gdy zobaczyłem jego nazwisko na okładce poczułem obawy. Według mnie jest to autor nierówny i komiksy świetne („Kaznodzieja”) przeplata słabszymi (dość chybiony „Punisher: Born). Na szczęście obawy były bezpodstawne. Według mnie scenariusz tego komiksu to po prostu majstersztyk, który z miejsca wywindował „Niebezpieczne nawyki” na szczyty listy moich ulubionych komiksów. 

Historia wydaje się być prosta. John Constantine, człowiek walczący z piekielnymi demonami i stający oko w oko z Szatanem dowiaduje się, że wkrótce umrze zabity nie przez swą pracę, ale przez raka płuc. Możemy obserwować Johna w trakcie coraz bardziej dramatycznej walki o życie. Walki? Czy można zwalczyć raka w stadium terminalnym? Cóż, polecam się przekonać na własnej skórze. Jest to lektura ciężka i przygnębiająca, ale gwarantuję, że da Wam dużo satysfakcji. Dla mnie dodatkowym zaskoczeniem w przypadku „Niebezpiecznych nawyków” była  strona graficzna. Skrajnie różna od tej w „Amerykańskim wampirze”, ale także perfekcyjnie uzupełniająca i dopełniająca depresyjną historię Constatina. Szczególnie okładki i otwierające każdy odcinek plansze zapadają głęboko w pamięć. Świetna robota.
 
Dawno nie wziąłem na swój warsztat komiku i chyba zapomniałem ile zawsze to medium dawało mi frajdy. Cieszę się zatem, że udało mi się zapoznać z dwoma tak dobrymi historiami. Teraz mam apetyt na więcej. Szczególnie jak obejrzałem okładki do „Amerykańskiego wampira III”. Nie mogę się doczekać. W Polsce oba komiksy wydał Egmont i oba wydania są bardzo dobre. Choć dla estetów polecam szczególnie wydanie „Amerykańskiego Wampira”. Gruba okładka, kredowy papier… Piękne wydanie. Ale to tylko dodatki do meritum. Dajcie się porwać opowiadanym w tych komiksach opowieściom. Warto.