Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Locke and Key. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Locke and Key. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 17 grudnia 2015

Dlaczego warto sięgnąć po "Locke&Key"



Wydawnictwo Taurus Media podjęło się wprowadzenia na nasz komiksowy rynek wychwalanej, zarówno przez krytyków jak i czytelników, serii Joe Hilla i Gabriela Rodrigueza „Locke&Key”. Niedawno ukazał się czwarty tom cyklu, czyli „Klucze do królestwa”, a ja zakończyłem powtórkę całości. Wiele osób już dało się oczarować urokowi tego komiksu, ale część pewnie jest nadal oporna. Postanowiłem zatem opowiedzieć dlaczego moim skromnym zdaniem całość wypada tak rewelacyjnie i dlaczego każdy kto jeszcze zwleka z lekturą powinien czym prędzej zacząć nadrabiać zaległości.

Uwaga - w mojej ocenie tekst i kadry nie zawierają istotnych spojlerów, a same kadry uzupełniają i konkretyzują to o czym piszę. Zatem proszę bez obaw czytać i oglądać.


I zacznę od postaci, do których Joe Hill ma wyjątkową rękę. Przyznam się, że dawno nie miałem poczucia, że obcuję z tak wiarygodnie, żywo i ciekawie przedstawionymi bohaterami. Na pierwszym planie mamy rodzeństwo Locke – Tylera, Kinsey oraz Bode - typowych nastolatków (w przypadku starszej dwójki) i typowego dzieciaka (Bode). Ale ta pozornie sztampowa ekipa jest przedstawiona doskonale. Każdy ma swoje motywacje (nawet jeżeli czasem wydają być, z mojej perspektywy starego zgreda, głupie), każdy ma indywidualny charakter i co najważniejsze cała trójka w toku opowieści systematycznie się rozwija. Uczy się i dorasta do odpowiedzialności za siebie nawzajem i swe czyny. Co więcej świetnie są rozpisane ich relacje, zarówno pomiędzy nimi jak i z innymi postaciami. Czy obserwujemy ich w domu, w grupie rówieśników, czy w sytuacjach kryzysowych, możemy uwierzyć w to co obserwujemy. Ich zachowania wynikają z doświadczeń i temperamentu. Wszystko to powoduje, że bardzo łatwo jest ich polubić i zacząć im kibicować. Nawet jeżeli czasem robią głupie rzeczy, czy potykają się na drodze do celu. A w „Locke&Key” równie dobrze napisanych postaci znajdziemy mnóstwo, zarówno tych pozytywnych, jak i antagonistów. Co ważne, Joe Hill stara się każdego istotnego uczestnika dramatu podbudować, tak aby stworzyć maksymalnie wiarygodną i ciekawą postać. Dzięki temu nawet kiedy wydaje się nam na pierwszy rzut oka, że mamy do czynienia z jakimś prostym schematem, twórcy niejednokrotnie nasz czymś zaskoczą. Dzięki temu, dawno po skończonej lekturze nie miałem poczucia, że mogę coś powiedzieć o tak dużej liczbie postaci. Postaci, które nie są tylko tłem, ale stanowią bardzo często istotny element opowieści, nawet jeżeli tylko pośrednio. A działa to moim zdaniem tak dobrze, także dzięki kapitalnemu rozpisaniu całości.



Niemal od pierwszej strony czuć bowiem, że obcujemy z większą opowieścią, która została podzielona na odcinki. Ale sposób w jaki Joe Hill zaprezentował nam tę historię zasługuje na najwyższe brawa. Tak jak postaci systematycznie się rozwijają, dowiadując się więcej o otaczającym ich świecie i zasadach jego funkcjonowania, tak czytelnik niemal z każdą kartką dostaje dodatkowe informacje, które pozwalają stopniowo zobaczyć większą całość. A co jest najbardziej fascynujące, często nie zdajemy sobie sprawy z pełnego znaczenia jakiegoś wydarzenia, czy sceny dopóki nie doczytamy kolejnego fragmentu opowieści. Przy czym to nie jest tak, że możemy się poczuć zagubieni. Absolutnie nie! Duet Hill/Rodriguez zadbał o to aby każdy kolejny tom cyklu serwował nam zamknięty fragment opowieści, przybliżając nas jednocześnie do odkrycia Wielkiej Tajemnicy. I widać to w wielu elementach historii, ale przejdźmy do jednego z głównych jej filarów czy kluczy.

 
Klucze i ich magia pojawiają się co prawda już w pierwszym tomie, ale z każdym kolejnym dostajemy nowe elementy układanki. Co istotne motyw kluczy, ich działania, historii powstania, a nawet ich liczby został również fantastycznie rozpisany. Część kluczy ma bowiem istotny wpływ na fabułę, ba to wokół nich toczy się przecież główna rozgrywka. Ale klucze nie stanowią jedynie motywu napędzającego akcję, ale zostały zaprezentowane jako immanentny element świata przedstawionego. Nie znamy ich liczby i co i rusz jesteśmy zaskoczeni odkryciem kolejnego z nich. A nasi bohaterowie czasem wykorzystują jakiś ze zwykłej ciekawości i chęci odkrycia z czym tym razem będą mieli do czynienia. To powoduje, że cały czas podsyca się w czytelnikach zainteresowanie, nie nudzimy, ale nie mamy też poczucia, że coś pojawia się tylko na zasadzie deus ex machina, która jest wymagana aby popchnąć akcję do przodu.  I wspomniałem, że na przykładzie kluczy widać jak precyzyjnie jest rozpisana ta opowieść. Spójrzmy zatem tylko na parę kwestii. Kiedy i jakie klucze się pojawiają, kiedy pierwszy raz widzimy scenę ze sztuką teatralną i jak stopniowo odkrywamy jej pełne znaczenie, czy w końcu jak stopniowo odkrywamy historię ich powstania. 

 
Ta dbałość o szczegóły to jest zresztą kolejna wielka zaleta tego komiksu. Czasem w trakcie lektury odnoszę wrażenie, że twórcy dbają jedynie o główny wątek i tak zwany pierwszy plan. W „Locke&Key” dzięki talentom twórców mamy niesamowicie dużo detali. I to zarówno takich, które początkowo przewijają się gdzieś w tle, aby stopniowo zyskać na znaczeniu, jak i rzeczy, które po prostu zwiększają wiarygodność świata przedstawionego. 


A wypada to tym lepiej, że dla mnie dzieło Hilla i Rodrgueza jest jednym z komiksów, które najlepiej i najpełniej potrafią wykorzystać formę opowieści graficznej. Charakterystyczne dla tej serii są zabiegi polegające na przejściu narracji pomiędzy dialogami/dymkami, a rysunkami. Twórcy często wykorzystują też praktycznie nieme kadry, tak aby obrazem zilustrować daną sytuację. I wypada to po prostu znakomicie. Tym bardziej, że całość jest wyjątkowo spójna, a scenariusz Hilla świetnie jest uzupełniany przez rysunku Rodrigueza. Pamiętam, że początkowo miałem wątpliwości czy styl graficzny pasuje to opowiadanej historii, która oprócz elementów typowych dla literatury fantasy, czy powieści młodzieżowej, zawiera dużo motywów mrocznych, krwawych i brutalnych. Jakże płonne okazały się moje obawy! A najdobitniej to jak świetnie Panowie się rozumieli widać w momentach, kiedy Rodriguez zmienia styl graficzny, tak aby pasował do danego konkretnego fragmentu opowieści, jak w otwarciu albumu „Klucze do królestwa”, czy w przypadku „świata” Rufusa Whedona. 




I w końcu ostatnia rzecz, czyli umiejętność żonglowania klimatem, tonem opowieści i przeplatania różnych wątków i motywów. Wielokrotnie twórcom udało się mnie zaskoczyć, czy to autentycznie zabawnymi motywami i nawiązaniami (jak choćby na balu w finałowym tomie), czy dużą dozą grozy i makabry. Do samego końca zadziwiało mnie jak płynnie Panowie zmieniali klimat snując tę opowieść i łącząc, czasem wydawało by się nieprzystające elementy. Bo „Locke&Key” to seria, która porusza mnóstwo różnych wątków. Czego tu nie ma? Kwestie rodzinne, orientacji seksualnej, odpowiedzialności za bliskich i za swe czyny (wielokrotnie przyjdzie się bohaterom zmagać z konsekwencjami nadużywania mocy jaką dają klucze), tematy typowo młodzieżowe związane z dorastaniem i szkolnymi problemami, a nawet tak poważne kwestie jak choćby powrót do normalnego życia po traumie lub funkcjonowania w toksycznym związku. Co więcej czasem twórcom poważne tematy i kwestie udaje się przemycić niepostrzeżenie, tak że z jednej strony potrafią skłonić czytelnika do refleksji (świetna scena w komunikacji miejskiej), ale bez poczucia, że ktoś właśnie udzielił nam wykładu i przedstawił prawdy objawione. 

 
Jednym słowem? Koniecznie! Absolutnie koniecznie powinniście sięgnąć po „Locke&Key”. To jest naprawdę unikatowa seria, która dostarczy wam wzruszeń, śmiechu, grozy, mnóstwo fantastycznej zabawy, a niejeden czytelnik uroni także pewnie łzę. Rzecz świetna od strony precyzyjnego scenariusza i dopełniona idealnie współgrającymi z nim rysunkami. Historia, która nawet czytana wielokrotnie pozwala odkryć nowe szczegóły i elementy, które wcześniej przegapiliśmy. Świetny komiks, w którym w zasadzie każdy znajdzie coś dla siebie. No i komiks, który według mnie może być także ciekawym wejściem w ten świat dla czytelników, którzy tej formy nie lubią. Dla mnie osobiście jest to czołówka ulubionych komiksów. I choć całość została idealnie zamknięta, to czasem żałuję, że niedane nam będzie więcej się spotkać z rodziną Locke i mieszkańcami Lovecraft w stanie Massachusetts.


Ps. Jeżeli chcielibyście posłuchać więcej o "Locke&Key" zapraszam na podcasty Radia SK:

Tom 1 "Witajcie w Lovecraft"

Tom 2 "Łamigłóki"

Tom 3 "Korona Cieni"

środa, 17 października 2012

„Locke & Key: Welcome to Lovecraft”

Joe Hill, mimo niespecjalnie długiej listy literackich dokonań, szybko zyskał sobie oddanych czytelników. Jego debiutancki zbiór opowiadań „Upiory XX wieku” wygrał prestiżową Bram Stoker Award, a kolejne powieści – „Pudełko w kształcie serca” i „Rogi” ugruntowały jego pozycję. Ale projekt, z którym wiąże się chyba największy sukces starszego z synów Stephena Kinga to niewydany w Polsce, współtworzony z rysownikiem Gabrielem Rodriguezem, komiks „Locke & Key”. Zachęcony lekturą „Rogów” i licznymi pochlebstwami płynącymi pod adresem serii, postanowiłem zweryfikować ile w zachwytach nad historią rodziny Locke jest prawdy.


Pierwszy album to „Locke & Key: Welcome to Lovecraft”. Poznajemy w nim rodzinę Locke, która licząc na ukojenie po dramatycznych wydarzeniach, wraca do starej rodowej posiadłości Keyhouse położonej w miejscowości Lovecraft. Niestety, jak wkrótce dane im będzie się przekonać od przeszłości nie łatwo uciec, a i sama posiadłość nie jest tak sielankowym miejscem jak mogłoby się wydawać i także skrywa swoje mroczne tajemnice. Tajemnice skupione wokół pewnej studni i kluczy, których użycie powoduje…  

Powiem krótko, nie jestem w stanie wyobrazić sobie lepszego otwarcia. Nie jestem specjalistą od komiksów, ale opowieść Hilla i Rodrigueza od razu trafiła do ścisłego topu moich ulubionych. Scenariusz Hilla to prawdziwa perełka okraszona do tego rewelacyjnymi, niezwykle szczegółowymi rysunkami Rodrigueza. Mamy tutaj do czynienia z przeplatającymi się historiami – kryminalnym dramatem rodzinnym i horrorem, które stanowią iście wybuchową mieszankę. Genialny w swej prostocie wydaje się pomysł wyjściowy z „magicznymi” kluczami, bo powoduje, że autorzy są ograniczeni jedynie swoją wyobraźnią. I choć nie wszystkie rozwiązania fabularne są równie dobre (dlaczego Bode wykorzystał swój klucz w tak ograniczony sposób, skoro mógł spełnić prośbę w całości), chyba słuszne wydają się niektóre zarzuty o operowanie pewnymi schematami (u mnie wątek wykorzystania Sama jako narzędzia przypomina podobny pomysł z „To” Kinga) to i tak gwarantuję, że opowiadana historia Was wciągnie i poruszy.

Ale to co mnie osobiście najbardziej powaliło to sposób prowadzenia narracji. Mamy do czynienia z licznymi retrospekcjami, które stopniowo odkrywają przed nami zdarzenia, których skutki bohaterowie odczuwają obecnie. Jednak to nie same zastosowanie retrospekcji (choć świetnie wypadające) ma taką siłę oddziaływania, ale sposób kompozycji kadrów. Jak wspomniałem, nie jestem ekspertem od komiksów, ale nigdy wcześniej nie spotkałem z tak perfekcyjnym wykorzystaniem tego medium. Standardowo w prosty sposób jestem w stanie sobie wyobrazić transkrypcję komiksu na książkę z ilustracjami czy film. Tutaj nie jest to takie proste. Spółka Hill/Rodriguez jest w stanie w kilku kadrach zawrzeć masę informacji i zaprezentować je w unikatowy sposób. Przykład? Absolutnie mistrzowska sekwencja z Tylerem w domu pogrzebowym. Ja nie jestem w stanie wyobrazić sobie jak można by zrobić to lepiej. To po prostu trzeba zobaczyć. Dodatkowo świetnie wypadają przejścia pomiędzy poszczególnymi kadrami i ich rozłożenie na stronie jak w sekwencji z „pistoletem” startowym. Mistrzostwo przez duże M.

Tak, „Welcome to Lovecraft” stanowi perfekcyjny początek. Wprowadzając nas w świat tajemnic wokół rodziny Locke odkrywa przed nami jedynie rąbek tajemnicy, tak że od razu pragniemy sięgnąć po następne odsłony serii. I tym bardziej szkoda polskich czytelników, bo komiks niestety nie został u nas wydany. Dla zainteresowanych polecam zakup bezpośrednio ze Stanów. Cena z przesyłką za jeden album wyniesie Was połowę nowego komiksu wydanego przez Egmont. I nie obawiajcie się o język. Komiks jest napisany bardzo przystępnie, więc naprawdę nie trzeba być mistrzem we władaniu językiem Szekspira. Ale jeżeli zdecydujecie się sięgnąć po komiks ostrzegam, że najbliższe miesiące mogą Wam się bardzo wydłużyć. Dopiero startuje finałowa seria przygód rodziny Locke, a uwierzcie, że „Welcome to Lovecraft” bardzo zaostrzy Wasz apetyt na poznanie całej opowieści.